ဦးသီဟ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နေဝင်ရီတရော အချိန် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရုံးခန်းထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပုံရိပ်နှင့် ကိုမြိုင့်အပေါ် အကြင်နာကင်းမဲ့စွာ ဆက်ဆံခဲ့မိသော အဖြစ်အပျက်များ ကြောင့် သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ လေးလံ ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ဧည့်ခန်းထဲရှိ အဆင့် မြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ အတွေး များက ရှုပ်ထွေး ပူလောင်နေသည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ် အေးချမ်းသည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သမျှ ယနေ့မှ စ၍ ယိမ်းယိုင်စပြုလာပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အိမ်အကူ ကောင်မလေး မေသဇင်က သူ အမြဲသောက်လေ့ ရှိသော ရေနွေးကြမ်းကို ဗန်းလေးဖြင့် သယ်လာသည်။ မေသဇင်သည် အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အိမ်အလုပ်များကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ရှာ သူ ကလေးငယ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ဦးသီဟ၏ မျက်နှာ ထား တင်းမာနေမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကလေးမလေးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။ လက်များက မသိမသာ တုန်ယင်နေပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ရေနွေးခွက် ချလိုက်ချိန်တွင် မတော်တဆ လက်ချော်သွားကာ ရေနွေး အချို့က စားပွဲပေါ်ရှိ ယနေ့ထုတ် သတင်းစာမျက်နှာဖုံးပေါ်သို့ ဖိတ်စင် ကျသွားတော့သည်။

"ဟဲ့ ကောင်မလေး... နင် ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ!"

ဦးသီဟ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက ဧည့်ခန်း တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သော အသံကြောင့် မေသ ဇင်မှာ လန့်ဖျပ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကာ ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်တော့သည်။

"တောင်း… တောင်းပန်ပါတယ် အဘိုး…  သမီး မတော်တဆ…."

"မတော်တဆက ဘာလုပ်ရမှာလဲ! နင် မျက်လုံး မပါဘူးလား။ ဒါ ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ သတင်းစာ မှတ်နေလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ချည်းပဲဟ… နင်တို့လို အောက်တန်းစားတွေက ဘယ်နားလည်မလဲ။ တောက်!"

ဦးသီဟသည် ဒေါသကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် တွင် ဝပ်တွားနေသော ကလေးမလေးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်မတတ် အော်ဟစ်ဆဲရေးတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေပြီး တစ်နေ့ကုန် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော စိတ်မွန်းကျပ်မှုများကို ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှုတ်မှ ထွက်ကျလာသော စကားလုံးများသည် ဘာသာရေး လိုက်စားသူ တစ်ဦး၊ မေတ္တာရှင်ကြီး တစ်ဦး၏ နှုတ်မှ ထွက်သင့်သော စကား များ မဟုတ်တော့ဘဲ မာနနှင့် အတ္တများ ရောယှက်နေသော အလွန်တရာ ရိုင်း စိုင်းသည့် အသုံးအနှုန်းများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒေါသ၏ စေခိုင်းရာကို သူသည် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လို လိုက်လံ လုပ်ဆောင်နေမိသည်။

မေသဇင်မှာ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျကာ မီးဖိုချောင် ဘက်သို့ ကြောက်လန့်တကြား ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဦးသီဟ မှာမူ ရင်ဘတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ ရေနွေးများ စိုရွှဲနေသော သတင်းစာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သတင်းစာမျက်နှာဖုံးရှိ ပြုံးနေသော သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရေနွေးများကြောင့် မှင်များ ပြန့်ကျဲကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လေထုထဲမှ ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်မောသံ တစ်ခုကို သူ ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"သြော်… တရားရှိလှပါတယ် ဆိုတဲ့ သူတော်စင်ကြီးရဲ့ ဒေါသကလဲ မသေးပါလား။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင် မျက်နှာဖုံးလေး ကွာကျသွားတာ သိပ်မြန် လွန်းတယ် သီဟ…"

အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရ။ သို့သော် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင်မူ ထိုအေးစက်စက် အပြုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင် ယောင်နေသည်။ ဒေါသ ဟူသည် လူတစ်ယောက်၏ အသိဉာဏ်နှင့် သတိ တရားကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အလွယ်ကူဆုံး လက်နက် ဖြစ်ကြောင်း သူ ရုတ်တ ရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ အစ္စလာမ့်အဆုံးအမများတွင် "ဒေါသ သည် မီးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မိမိ ပြုလုပ်ထားသမျှ ကုသိုလ် ကောင်းမှုများကို ထင်း ခြောက်များသဖွယ် လောင်ကျွမ်း ပြာကျ သွားစေနိုင်သည်" ဟူသော အဆုံးအမကို သူ ဖတ်ဖူးခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် ထိုဒေါသမီး၏ လောင်စာ အဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှိုင်သွာန်သည် သူ့ကို အပြစ်ကြီးကြီးမားမား လုပ်ရန် တွန်းအားပေး ခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ရင်ထဲတွင် အောင်းနေသော "ငါက သာလွန်တယ်၊ ငါ့ ပစ္စည်းက တန်ဖိုးရှိတယ်" ဆိုသော မာနတရားကို ဒေါသ ဟူသော မီးပွား လေး ဖြင့် မီးမွှေးပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရက်အတော်ကြာမျှ သူ ဖန်တီး တည်ဆောက်ထားခဲ့သော လူချစ်လူခင် ပေါများသည့် စေတနာရှင် ဆိုသည့် ပုံရိပ်သည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကြာသော ဒေါသကြောင့် အစအနမကျန် ကွာကျ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးနေသော မာနတရားများသည် အမှန်တကယ် တော့ အလွန် ကျိုးပဲ့လွယ်သော ဖန်ခွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်းကို မမြင်ရသော ထိုအပြုံးက သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန် လည် ကြီးစိုးသွားသော်လည်း ဦးသီဟ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နောင်တ၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ကြောက်လန့်မှုတို့က မုန်တိုင်း တစ်ခုလို မွှေနှောက်နေတော့သည်။ သူသည် သတင်းစာပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော သူ၏ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း  မမြင်ရသော ရန်သူ၏ ကစားကွက်ထဲတွင် သူ မည်မျှ အထိနာနေပြီသနည်း ဆိုသည်ကို ပထမဆုံး အကြိမ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လိုက်လေတော့သည်။